عشق یعنی به اوج پرواز رسیدن

سلام ای بی وفا

سلام اي بي وفا ،‌ اي بي ترحم

سلام اي خنجر حرفاي مردم

سلام اي آشنا با رنگ خونم

سلام اي دشمن زيباي جونم

بازم نامه مي دم با سطر قرمز

آخه اين بار شده من با تو هرگز

نمي خوام حالتو حتي بدونم

تعجب مي كني آره همونم

هموني كه زموني قلبشو باخت

همون كه از تو يك بت ،‌ يك خدا ساخت

هموني كه برات هر لحظه مي مرد

كه ذكر نامتو بي جون نمي برد

همونم كه مي گفتم نازنينم

بميرم اما اشكاتو نبينم

همون كه دست تو ،‌ مهر لباش بود

اگه زانو نمي زد غم باهاش بود

حالا آروم نشستم روي زانوم

ولي ديگه گذشت اون حرفا پدرم

تعجب مي كني آره عجيبه

مي خوام دور شم ازت خيلي غريبه

خيال كردي هميشه زير پاتم ؟

با اين نامرديت بازم باهاتم ؟

برات كافي نبود حتي جوونيم

تموم شد آره گم شد مهربونيم

ديگه هر چي كشيد م بسه پدرم

نمي بينيم همو اين خوبه ،‌ بهتره

ديگه بسه برام هر چي كشيدم

فريبي بود كه من از تو نديدم

دروغي هست نگفته مونده باشه ؟

كسي هست تو خيال تو نباشه ؟

عجب حتي دريغ از يك محبت

دريغ از يك سر سوزن صداقت

دريغ از يك نگاه عاشقونه

دريغ از يك سلام بي بهونه

نه نفرينت چرا ، اين رسم ما نيست

اگر چه اين چيزا درد شما نيست

گل بيتا چرا اخمات توهم شد؟

چيه توهين به ذات محترم شد ؟

ديگه كوتاه كنم با يك خداحافظ

كه عشق ما رسيد به سد هرگز

+ نوشته شده در جمعه سوم فروردین 1386ساعت 19:24 توسط فواد |

+ نوشته شده در جمعه سوم فروردین 1386ساعت 19:11 توسط فواد |

در جستجوی تو

وقتی دل به تو سپردم از غم عشق تو مردم

بی هدف به دنبال تو دل را تاهرجایی بردم

هرجایی سرک کشیدم نشونی ازت ندیدم

گشتم من دنبالت اما هیچ وقت به تو نرسیدم

همه اسمتو میارن شب و روز برات می بارن

عاشقات زیادن اما هیچ کدام تو رو ندارن

آخه تو تکی تو دنیا نیست مثلت بین آدما

واسه تو از جون گذشتم تو راه دلدادگی ها

میدونی که من اسیرم؟ نکنه بی تو بمیرم

نکنه روزی بیای تو نباشم که دستاتو بگیرم

نکنه طاقت نیارم سر به صحرا من بذارم

نکنه عشقمو تو قلبت یه روزی نشه بیارم

میدونی دل تو دوره دل من ولی صبوره

حتی اشکم نمی تونه غم رو از دل بشوره

+ نوشته شده در جمعه سوم فروردین 1386ساعت 18:57 توسط فواد |

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

سرها در گريبان است

کسی سربرنيارد کرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را.

نگه جز پيش پا را ديد نتواند،

که ره تاريک و لغزان است

وگر دست محبت سوی کس يازی،

به اکراه آورد دست از بغل بيرون؛

که سرما سخت سوزان است

+ نوشته شده در جمعه سوم فروردین 1386ساعت 18:20 توسط فواد |

واي كه حال من خرابه

حق حق گريمو بشنو واي كه حال من خرابه

وقتي هم نفس نباشي لحظه ها رنگه سرابه

حرفاي خوب و قشنگت فصل سبز يه كتابه

ا نگار اين دنيا واسه تو مثل تصوير توي قابه

هجرت تو از دل من يه سؤال بي جوابه

ديدن دوباره ي تو مثل رؤيا توي خوابه

نگو كه خسته تريني تو بايد طاقت بياري

تا روي زخماي ديروز مرحم فردا بذاري

رفتيو تنهاي تنها اما عشقتو نبردي

با همه ناباوري ها دل به جاده ها سپردي

+ نوشته شده در جمعه سوم فروردین 1386ساعت 18:16 توسط فواد |

خزان عشق فرا خواهد رسید

خزان عشق وقتی فرا خواهد رسید

که عشق در دلها بمیرد

من خزان عشق را باور ندارم

بیا با بهاری دیگر

بیا با طلوعی دیگر

بیا و همسفرم باش

ستاره ای باش

در شبهای بی ستاره ام

+ نوشته شده در جمعه سوم فروردین 1386ساعت 18:14 توسط فواد |

بیاد تو

من شمع سوزان توام

اینگونه خاموشم مکن

که چه زتو دورافتادهام

اما فراموشم نکن

اگر روزی کردم تو فراموش

بدان گلی وجودم گشته خاموش

خوردم قسم تا بعد از این

با چشم باز عاشق شوم

حالا که آمدی دیگری

من میروم من میروم خداحافظ خداحافظ

این شعرا تقدیم میکنم با آبجی عزیزم؟

+ نوشته شده در جمعه سوم فروردین 1386ساعت 18:13 توسط فواد |

الهه

همه شب در دل خود می گویم

این چه عشقیست که در سینه خود ساخته ام

و همه صبح که چشمام به تو می افتارد

باز همگان می فهمند

باز هم در غزل چشمانت

آخرین قافیه را باخته ام

+ نوشته شده در جمعه سوم فروردین 1386ساعت 18:7 توسط فواد |

شعرای معرکه

خداحافظ همین حالا
همین حالا که من تنهام
خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام
خداحافظ کمی غمگین
به یاد اون همه تردید
به یاد آسمونی که منو از چشم تو می دید
اگه گفتم خدا حافظ نه این که رفتنت ساده ست
نه اینکه میشه باور کرد دوباره آخر جاده ست
خداحافظ واسه اینکه نبندیم دل به رویا ها
بدونیم بی تو و با تو همینه رسم این دنیا
خداحافظ خداحافظ همین حالا..............که.....من.....تنهام

اي كاش دستام اونقدر قدرت داشتند كه مي تونستم با اونا خورشيد رو بگيرم و جايي بفرستمش كه ديگه مهتاب رو مجبور نكنه كه بره و تا شب منتظر بمونه.

نمي دونم چرا مردم از شب بدشون مياد
نمي دونم چرا فكر مي كنن كه شب فقط براي خوابيدن
نمي دونم چرا مردم مي گن سياه بدترين رنگه دل آدم رو مي گيره
نمي دونم چرا از زمستون بدشون مياد
نمي دونم چرا هر كسي عاشق ميشه مي گن ديونست

ولي من عاشق شب هاي سياه و سرد و دلگير زمستونم

سلام با توام اره تويي كه هميشه وقتي از كنارت ميگذرم همه كلاغا رو صدا ميكني تا به حماقتم بخندند اره منم نميدونم كجايي ولي اميدوارم هر جا هستي ديگه مثل بچگي هامون تند تند سرما نخوري ببينم هنوزم موقع بازي جر ميزني ميدوني من بزرگ شدم ديگه زود گريم نميگيره ميدوني چرا اسمم برات شد ماتم تو چون هميشه وقتي منو ميديدي ماتم ميگرفتي خنده داره ميدونم بخند تو بخند عيبي نداره به ما بخند بگذار پس از من كسي نداند از تو با من چه ها گذشت من ميخوام برات بگم ولي نميدونم چرا وقتي ميخوام درد دل كنم هزاران چشم ميگويد هيچ نگو ولي اين بار ميگم كه از تو با من چه

يكبار به حكم عشق بي راه بيا....اين قدر نباش سرد وخودخواه بيا....ببين ديوونگي ها را رها كردم....برا خاطر اين عاقل تنها بيا....تمام ديشب و ديشب ها به يادت گريه ميكردم....نرو و بامن دلداده كمي راه بيا....هر چند كه بي دليل تقصير من است....با اين همه اين بار تو كوتاه بيا

سرگشته و بي نشا نم اي عشق
خاكستر كاروانم اي عشق
چون لاله وحشي بهاران
خونين دل و خونفشانم اي عشق
گلبرگ لطيف نوبهارم
پژمرده مهرگانم اي عشق
تنها چو شكسته تك درختي
وامانده ز دوستانم اي عشق
پروانه ي بزم عاشقانم
آتش زده اي به جانم اي عشق
زين سوز و گداز سوخت جانم
يكدم ندهي امانم اي عشق
آرام ندارم از جدائي
رد شد ز فلك امانم اي عشق

تو را گم كرده ام امروز و حالا لحظه هاي من.... گرفتار سكوتي سرد و سنگين اند و چشمانم.... كه تا ديروز به عشقت مي درخشيدند.... نمي داني چه غمگينند....چراغ روشن شب بود برايم چشمهاي تو....نمي دانم چه خواهد شد....پر از دلشوره ام بي تاب و دلگيرم....كجا ماندي كه من بي تو....هزاران

مي توان با يك گليم كهنه هم
روز را شب كرد و شب را روز كرد
مي توان با هيچ ساخت
مي توان صد بار هم مهرباني را خدا را عشق را
با لبي خندانتر از يك شاخه گل تفسير كرد
مي توان بيرنگ بود
هم چو آب چشمه اي پاك و زلال
مي توان در فكر باغ و د شت بود
عاشق گلگشت بود
ميتوان اين جمله را در دفتر فردا نوشت
خوبي از هر چيز ديگر بهتر است

اگر روزي تو را مي يافتم در ناكجاهايت .....سرم را با دو دستم مي نهادم پيش پايت .....پر از تقويم هاي كهنه كردم خانه ي خود را.....به اميدي كه اينك نااميدم از تماشايت.....تو اصلا جاي من حالا بگو چه مي كردي.....اگر چون برگ مي پوسيد تمام ارزوهايت

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم اسفند 1385ساعت 21:12 توسط فواد |

چه می پرسی زحال من؟

چه می پرسی زحال من؟ که من تفسیر اندوهم

سرم ماوای سوداها دلم صحرای دلتنگی

در آن ساعت که چشمانت به خوابی خوش فرو رفت

میان کوچه های شب شدم همپای دلتنگی

شبی تا صبح با یادت نهانی اشک باریدم

صفایی کرده ام در آن شب زیبای دلتنگی

+ نوشته شده در سه شنبه بیست و نهم اسفند 1385ساعت 20:56 توسط فواد |